Erika Kohut, një vajzë në fund të tridhjetave, jep mësime pianoje në Konservatorin e Vjenës. Por jeta dhe liria e saj janë të sekuestruara nga diktati i së ëmës dhe pasioni i saj i dyshimtë për artin, është i mbyllur në burgun e pentagramit. Kundërshtitë që bart natyra e saj janë filli i një romani tronditës, për shkak të një historie dashurie të pamundur me nxënësin e saj, Valter Klemer. Pjesën më të madhe të kohës në roman, ajo është e paemër, ajo është AJO. 
Erika Kohut nuk ka jetë të vetën, ajo nuk ka kontroll mbi veten dhe instikti dhe revolta e heshtur e çojnë në vetshkatërrim, duke e kthyer në protagonisten e një historie të ndërtuar me fantazi mazohiste. Atë çfarë s'mund ta plotësojë ditën dhe hapur, e kërkon natën dhe fshehur në rrugët e bordellove vjeneze. "Pianistja", kjo histori ironike dhe therëse, e shkruar me një shtjellë metaforash, është një parodi psiko – analitke dhe letrare mbi marrëdhëniet nënë – bijë.

Dashuria e nxënësit për mësuesen e vet, nën mjeshtërinë e Elfriede Jelinek, kthehet në një dramë "klasike" të joshjes erotike nxënës – mësues. Ky libër është një "akuzë" madhështore, që kërkon shumë më tej realitetit të sotëm vjenez, duke pushtuar miliona lexues të botës.

Pianistja

Shkrimtarja e famshme e romanit "Pianistja", së cilës iu dha Çmimi Nobel në letërsi më 2004, zbulon edhe një herë korrupsionin grotesk të shoqërisë moderne austriake. Drejtori i një fabrike letre që ndodhet në një luginë alpine, i lajkatuar dhe i respektuar nga zona, pasi fabrika e tij i jep punë pjesës më të madhe të popullsisë lokale, personalisht është një njeri dorërrudhur, brutal, pa skrupuj, që shtyp punëtorët dhe nënshtron gruan e tij, Gertin, nën epshin e pangopshëm. 
E çapëlyer, mes rolit të nënës dhe objektit seksual, Gerti kërkon më kot strehim në dashurinë e një studenti, i cili, përkundrazi, e poshtëron mizorisht, duke e shtyrë në rrugën e pashmnagshme të tragjedisë. Një roman i fortë dhe "shkelës i rregullave" me ton të thatë dhe indiferent, në të cilin autorja pikturon me ftohtësi klinike skena të zjarrta e sensualitetit të devijuar.

Në akuzat e saj të hekurta kundër shtypjes së gruas, Jelinek i beson, nga njëra anë, gjuhës dhe nga ana tjetër, zgjedhjes së personazheve. Ajo ka një stil krejt të veçantë dhe një terminologji që shfrytëzon zhargonin e shkarravinave në muret metropolitane, e burokracisë, e revistave mashkullore dhe vë në skenë dy protagonistë absolutisht pa emra, që në anonimitetin dhe mekanizmin e raportit të tyre, duket se kthehen në simbole të pastër.

Epshi

Pa asnjë dyshim “Të përjashtuarit” është ndër librat më të lexueshëm të Elfriede Jelinek. Ai është bazuar në fakte reale të vitete 1950. Pesë të rinj formojnë një bandë kriminale dhe nisin të bëjnë sulme brutale dhe rrëmbyese. Ata nuk duket se kanë ndonjë gjë të përbashkët mes tyre, veç moshës. Binjakët,Raine dhe motra e tij, Ana, vijnë prej një shtrese të borgjezisë së vogël. Babai është invalid i luftës dhe një nazist i vjetër, i cili i keqtrajton të ëmën dhe e dekurajon atë. Fëmijët e përbuzin të atin. Sofia vjen nga një familje e pasur, me vila dhe kurse tenisi. Hansi, vetëm pak vjet më i madh, por i paedukuar dhe pa përvojë, është punëtor. Atë çfarë ata kanë të përbashkët, është mospëlqimi i jetës dhe ndjesia e të qenit të burgosur në një shqoëri që reagon mjaft. Ata përpiqen të kapërcejnë trubullimet e tyre duke lexuar Kamynë dhe Sartrin dhe më vonë ata do ta përdorin brutalitetin e tyre kundër njerëzve që kalojnë në rrugë. Spiralja e dhunës vazhdon dhe përfundon në një banjë gjaku, kur Raine vret të gjithë familjen e tij. Çfarë në dukje shihet si copëz edukuese, është një roman kompleks e një histori e pasur me gjëra trishtuese. Jelinek përshkruan mekanizmin e shtypjes, depresionit dhe inatit. Gjuha e saj është e qartë, precize dhe plot ftohtësi. Ajo nuk ka ndonjë dhimbje me personazhet, as për viktimat, as edhe për ata që viktimizojnë.

Lista e librave të autorit Elfriede Jelinek

Pianistja

Epshi

Te Perjashtuarit

Pianistja

Epshi

Te Perjashtuarit